Wat een ervaring !


Naar huis.

Rats …. Rommel de bommel ……. Kletter ……Auw !
Ik was net gezellig bij mijn kleinzoon geweest en ging terug naar huis.
En de trap, …… ja de trap !
Hier lag ik !

Ik probeerde overeind te komen.
Auw ! Mijn voet !
Ik bleef even zitten, de pijn, de intense pijn bleef !
Maar ik moest naar huis.
Na vijf of tien minuten, ik weet het niet zo precies meer, besloot ik op te stappen.
Ik strompelde letterlijk naar de auto op het parkeerterrein.
Het was haast niet uit te houden !
Gelukkig reed ik met een automaat en mijn linkerbeen had letsel.
Rustig reed ik naar huis en daar strompelde, ja strompelde ik naar binnen.
Het zou wel weer minder worden ………

Maar, niets van dat alles, het werd alleen erger.
Ik belde de noodprocedure van het Aurum.
Gelukkig, ik kon meteen terecht bij mijn fijne huisarts !
Vrij snel kwam die gelukkig tot de beslissing, naar de SEH van het Lange Land Ziekenhuis.
Daar aangekomen, ja weer met de auto, ja, wat een verademing !
Ik werd in een rolstoel gezet en niet lang daarna lag ik op de röntgen afdeling voor de noodzakelijke foto’s.
Zelfs mijn haar hoefde ik niet te kammen !

En toen kwam het moment van de waarheid !
De specialist, een fijne vent vond ik, totdat hij mij vertelde dat ik een beenbreuk had dus …….. ja, gips !
Gelukkig vond hij het een mooie beenbreuk, ik heb nog gevraagd of hij het over wilde nemen, maar daar begon hij niet aan.
In de rolstoel die me naar de gips afdeling bracht voelde ik mij prima op mijn gemak.
Hoefde nu eens niet te strompelen, het ging gewoon vanzelf, nou ja.

Daar was het gezellig, ik mocht zelfs de kleur van de laatste mode uitkiezen en vervolgens werd mijn been zorgvuldig met een gipsmuur omgeven.
Daar moeten we vooral niet te licht over denken want je draagt het permanent met je mee !
Mijn aardige specialist kwam nog even langs en vroeg hoe ik naar huis ging.
Met de auto natuurlijk.
Hij werd duidelijk een beetje strenger, dat mocht niet.
En ik natuurlijk …… doe ik toch !
Toen werd hij link, je gaat niet met je eigen auto, je bent dan simpelweg niet verzekerd !
Ja, dat werd me inderdaad te link dus heb ik mijn lieve familie gebeld.
Die hebben het ook druk maar gelukkig konden ze het snel regelen om mij, en de auto, weer thuis te krijgen.

Maar nu, zat ik daar, me te ergeren dat dingen niet meer gingen of konden zoals ik ze altijd gewend was te doen.
De ruime hoeveelheid paracetamol maakte de pijn draaglijk.
Wel kreeg ik meer begrip voor andere mensen met een tijdelijke of permanente handicap.
Gelukkig werd er zorg geregeld van de Vierstroom en werd ik een maal per dag geholpen door lieve mensen met het wassen en aankleden.
Elke week kwam ook mijn schoonzusje om de boodschappen te brengen die ik nodig had.
Het is fijn om lieve mensen om je heen te hebben als je in moeilijkheden bent.

Na een week mocht die gipsmuur er vanaf, er werden foto’s genomen, ging goed dus nu het loopgips.
Ook weer in de meest modieuze kleuren.
Ik ben maar een gewone jongen dus: blauw.
Tegelijkertijd werd er door mijn strenge specialist op gewezen dat loopgips niet betekent dat je mag lopen.
Weer een tegenvaller !
Aan het einde van de vijf weken, die ik nu te gaan had, mocht ik rustig gaan oefenen, vooral rustig !

Ook de mensen van de Vierstroom, met al hun ervaring, leverden weer hun prachtige bijdragen.
Hun omgang met mijn kwetsbaarheid zoals het met hun hulp wassen en vooral ook douchen, daar stond ik dan in heel mijn naaktheid.
Fijne mensen die ik volledig kon vertrouwen.
Ik ben blij dat ik zulke mensen heb kunnen treffen.

Door deze ervaring heb ik iets waargenomen en ervaren van wat het betekent als je dagelijkse routine plotseling gestopt wordt, en bij mij was het slechts een pootje.
Dit brengt je dichter bij de realiteit van mensen die om een of andere reden extra zorg nodig hebben.
Dan ben je blij en dankbaar, ook voor al die anderen, dat wij hier dit soort organisaties met deze prachtige mensen hebben.
Daar moeten we trots op zijn !



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *