{"id":56,"date":"2019-12-13T19:46:20","date_gmt":"2019-12-13T18:46:20","guid":{"rendered":"http:\/\/jacquesruiter.com\/?page_id=56"},"modified":"2020-06-02T09:58:31","modified_gmt":"2020-06-02T08:58:31","slug":"natuur-en-politiek-vriend-of-vijand-3","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/jacquesruiter.com\/?page_id=56","title":{"rendered":"Natuur en Politiek, Vriend of Vijand."},"content":{"rendered":"\n

Voorwoord<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Misschien denkt de\noplettende lezer straks iets te herkennen maar ik moet heel stellig zijn, dit\nverhaal beschrijft een fictie, het is niet en was niet de werkelijkheid. Ook\ngelijkenissen met personen, situaties en organisaties zijn beslist toevallig. <\/p>\n\n\n\n

Dat\nwat hierna beschreven is komt nagenoeg uitsluitend voort uit de fantasie van de\nschrijver.<\/p>\n\n\n\n

Bijzonder dankbaar ben ik voor het moment dat Mark Labbeye in mijn leven kwam. Hij\nheeft mij veel geleerd over de wijze waarop de natuur wordt beheerd en wat\nnatuur eigenlijk inhoudt.<\/p>\n\n\n\n

De schrijver,<\/p>\n\n\n\n

Jacques Ruiter
\n<\/p>\n\n\n\n

Gras.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Op het grasveld liep\neen forse man met een grote zonnehoed.   \nIn zijn hand had hij een klein schepje. Vorsend keek hij rond alsof hij\niets zocht. Nu eens links, dan weer rechts, dan weer een stapje vooruit. Dat\nwat hij zocht leek moeilijk te vinden.<\/p>\n\n\n\n

Het ging een tijdje zo\ndoor en mijn eerdere interesse voor dit fenomeen begon een beetje af te nemen. Mijn\naandacht was getrokken door zijn gedrag en vooral de (journalist eigen) nieuwsgierigheid\nnaar wat hij zou vinden.<\/p>\n\n\n\n

Ik wilde net verder\ngaan met mijn boswandeling toen ik hem vanuit mijn ooghoeken door zijn knie\u00ebn\nzag gaan. Voorzichtig haalde hij wat blaadjes weg, hij leek volledig in trance.<\/p>\n\n\n\n

Hij had het<\/strong> kennelijk gevonden!<\/p>\n\n\n\n

Mijn nieuwsgierigheid\nontvlamde meteen. Hier moest iets bijzonders aan de hand zijn. Door mijn\nboswandelingen was ik enigszins op de hoogte geraakt van de flora en fauna die\nzich regelmatig voor mijn ogen ontvouwde.<\/p>\n\n\n\n

Ik klom over het hek\nen liep in gestrekte draf in de richting van het unieke schouwspel. Ver kwam ik\nechter niet.<\/p>\n\n\n\n

Met veel en\ndoordringend geluid maakte hij mij duidelijk dat hij daar niet van gediend was.\nMet een schok kwam ik tot stilstand.    Teleurgesteld\nen verontschuldigend probeerde ik wat medelijden op te wekken en ja, wonderwel\ngenoeg lukte dat ook een beetje. Een beetje bars kwam hij, voorzichtig lopend\nen kijkend waar hij zijn voeten zette, naar mij toe.<\/p>\n\n\n\n

Met gebogen hoofd, een\nbeetje deemoedig keek ik hem aan, alsof ik me bewust begon te worden van mijn grote\nmisstap. Hij stond nu vlak bij me en keek me, met een ernstige en beetje\ndreigende manier, vorsend aan. Ik vroeg me af wanneer de eerste klap zou komen\nen hoe ik die af kon weren. Tegelijkertijd demonstreerde ik mijn berouw over de\nwandaden die ik begaan had.<\/p>\n\n\n\n

Hij kwam een beetje tot\nrust en begon er geleidelijk wat minder woest uit te zien. Na een tijdje, dat\nvoor mij eindeloos lang leek te duren, begon hij tegen me te praten. Inwendig\nhaalde ik diep adem maar liet daarvan niet teveel merken.<\/p>\n\n\n\n

Hij ging verder. Besef\nje niet dat dit een enorm belangrijk en uniek stuk natuur is waar je naar\nbinnen begon te galopperen, zonder te kijken waar je liep? Ik heb daar zojuist\neen fantastische ontdekking gedaan. Mijn hoofd richtte ik een beetje op en probeerde\nmet een bewonderende blik naar hem op te zien.<\/p>\n\n\n\n

Het werkte, hij voelde\nzich belangrijker worden nu hij mij voorzichtig duidelijk kon maken op welke\neminente wijze hij een wereldschokkende ontdekking had gedaan. Ik keek hem\nbewonderend aan en mompelde wat over zijn kundigheid.<\/p>\n\n\n\n

Hij pakte het verhaal\nweer op. Kijk nu eens rond, wat zie je eigenlijk? Ik haalde, een beetje\nnonchalant, mijn schouders op.  Gras denk\nik. Ja, voor de meeste mensen is dit gewoon een grasveld.<\/p>\n\n\n\n

Maar, als je verder\nkijkt, zoals ik, dan bestaat het uit m\u00e9\u00e9r dan gras, v\u00e9\u00e9l meer. Daartussen vond\nik een speciale soort, uniek, zeldzaam, die hier in de wijde omgeving niet\nvoorkomt.<\/p>\n\n\n\n

Ademloos en\nbewonderend keek ik hem aan. Hij keek mij aan, hield nog even de spanning erin,\nfluisterde toen haast eerbiedig: het blauwgestreept rooigras!<\/p>\n\n\n\n

Het was er uit.<\/p>\n\n\n\n

Dankbaar, voor het\nwonder waarvan hij mij deelgenoot had gemaakt, keek ik hem aan. Ik zag niet\nhelemaal het verschil tussen het ene en het andere grassprietje maar ik bleef\nhem met gepaste bewondering aankijken. Hij liet duidelijk merken dat hij mijn\nbewonderende blikken waardeerde en ging steeds verder in op de wonderbaarlijke\nverschillen tussen allerlei, mij volkomen onbekende, grassprieten.<\/p>\n\n\n\n

Steeds enthousiaster\nwerd zijn betoog en ik merkte dat hij mij, door mijn ononderbroken aandacht\nvoor zijn onderwerp, een goede en aandachtige luisteraar vond die nog veel van\nhem kon leren.<\/p>\n\n\n\n

Na pakweg een\nkwartiertje begon ik weer behoefte te krijgen om mijn boswandeling voort te\nzetten. Maar hij merkte het op en voordat ik mijn voornemen kon uiten stelde\nhij voor om even naar het wonderbaarlijke grasje te gaan kijken zodat ik\nvoortaan zou weten waar ik mijn voeten wel en niet mocht neerzetten. Gedwee\nvolgde ik hem, mijn boswandeling moest nog even wachten. Voorzichtig gaf ik\ngehoor aan zijn aanwijzingen over het plaatsen van mijn voeten.<\/p>\n\n\n\n

Na een paar minuten\nbereikten wij de plek waar het unieke grasje zich zou moeten bevinden. Hij keek\neven goed rond en ja, daar stond het. Ik zag niets bijzonders en daarom vroeg\nik of we het ook van dichterbij konden bekijken.<\/p>\n\n\n\n

Voorzichtig\nschuifelden wij, centimeter na centimeter, naar de plek die hij aangaf. Nu op\nje knie\u00ebn gaan zitten, ik gehoorzaamde. Kijk uit met je linkervoet. Weer zag ik\nniets maar ik schoof hem een beetje naar rechts. Toen zag ik zijn dikke\nwijsvinger voorzichtig naar een paar hele kleine grassprietjes wijzen.<\/p>\n\n\n\n

Triomfantelijk en met\nde verwachting dat ik van verbazing om zou vallen zei hij, bijna net zo\neerbiedig als de eerste keer, dit is nu het blauwgestreepte rooigras. Ik viel\ninderdaad bijna om van verbazing, werkelijk, ik zag alleen maar gras. Maar\ngoed, ik gaf hem weer de bewonderende blik en hij was tevreden.<\/p>\n\n\n\n

Samen gingen we weer\nvoorzichtig terug naar de weg en ik nam me voor om nooit meer op het gras te\ngaan lopen met het risico om nogmaals zo\u2019n enthousiastherik tegen te komen.<\/p>\n\n\n\n

Bij de weg aangekomen\ndacht ik mijn boswandeling op te kunnen pakken maar nee, hij was me weer voor.Kom,\nwe gaan nog even een koffie drinken en daarna ga ik mijn rapport opstellen.<\/p>\n\n\n\n

Trouwens, hoe heet je\neigenlijk? Ik? Ik ben Frits van Emmen. Oh, nooit van gehoord maar ik vond het\naangenaam. Mijn naam is Mark Labbeye, en nu naar de koffie. Een moment stond ik\nals aan de grond genageld maar ik herpakte me snel.<\/p>\n\n\n\n

Dit was de bekende\nnatuuronderzoeker die wereldwijd groot aanzien genoot! Ik was perplex en liep\nbijna ademloos met hem mee.<\/p>\n\n\n\n

Intussen begonnen\nallerlei gedachten in mijn hoofd op te borrelen over de mogelijkheden van een\ninterview in deze roerige tijden. We waren vlakbij het dorp, Washingtown, en al\nsnel naderden we het caf\u00e9. Tot mijn verbazing liepen we daar voorbij, linksaf\ndoor de Rabbit Lane, dan rechts naar de Cuckoo Lane en vlak na de hoek naar een\nkapitale villa.<\/p>\n\n\n\n

Het hek ging\nautomatisch open en voor ons lag een prachtige oprijlaan, achter ons sloot het hek\nzich weer bijna geruisloos. Tweehonderd meter verder was het huis. Ook de\nvoordeur ging automatisch open en zijn personal assistent, denk ik, stond al\nklaar.<\/p>\n\n\n\n

Maarten, wil je ons\nkoffie brengen, of Frits, heb je liever cappuccino, wij zitten op het terras. Eigenlijk\nwas ik perplex over wat me overkwam maar ik kon toch duidelijk maken dat ik een\nuitgesproken voorkeur voor cappuccino had. Mark keek me even met gefronste\nwenkbrauwen aan.<\/p>\n\n\n\n

Door het prachtige\nhuis, terwijl ik van de schoonheid genoot, liepen we naar het terras. Toen we\ngoed en wel op de comfortabele stoelen zaten kwam Maarten al aan. Hij had er\nvoor ieder een lekker hapje aan toegevoegd.<\/p>\n\n\n\n

Wat doe je voor de\nkost?  Mark was behoorlijk direct. Oh, ik\nben journalist en ik werk voor een aantal bladen. Dan zul je het nu wel druk\nhebben met al die toestanden over stikstof, pfas, CO2 en meer van dat spul. Ik\nzal je wat vertellen.<\/p>\n\n\n\n

Ik luisterde met\naandacht naar wat Mark naar voren ging brengen en hoopte dat het niet zo\nuitgebreid zou zijn als de verhandeling over al die grasjes.<\/p>\n\n\n\n

Waar jij gewandeld\nhebt of nog gaat wandelen is een gebied van mij, het is gewoon een uit de hand\ngelopen hobby. Vroeger, toen ik nog klein was, begon ik aan een terrarium. Al\ngauw had ik te weinig ruimte en teveel planten dus wilde ik een grotere hebben,\ndat lukte. Maar ook dat bleek niet voldoende voor mijn passie.<\/p>\n\n\n\n

Uiteindelijk, ten\neinde raad, besloten mijn ouders om de tuin door mij te laten inrichten. Dat\nwas een prima oplossing waar ik een hele tijd mee zoet was.<\/p>\n\n\n\n

Ik studeerde verder,\nnatuurlijk in de richting waarin ik nu mijn beroep heb. De tuin bleek ook niet\ngeheel mijn maat te zijn dus, na veel aanhouden, overlegde mijn vader met mijn\nopa over dit enorme probleem, mijn honger naar alsmaar groter.<\/p>\n\n\n\n

Ik begon het verhaal\nsteeds boeiender te vinden en was in gedachten al bezig met het schrijven van\nzijn levensgeschiedenis.<\/p>\n\n\n\n

Mijn opa, een wijs\nman, zag helemaal geen probleem maar meer een uitdaging. Hij bezat veel grond,\nals landbouwer kon hij wel een paar hectaren missen en daar kon ik dan mijn\nlusten botvieren. <\/p>\n\n\n\n

Inmiddels was ik al\nafgestudeerd, cum laude, en kreeg een onderzoek opdracht van een bedrijf. Beter\nkon het niet gaan. Van mijn eerste geld zette ik een klein kasje op opa\u2019s grond\nen begon daar met mijn onderzoeken. Dat liep uit op een groot succes. Na een\npaar van die opdrachten, ook internationale, ging het mij voor de wind en kon\nik alle grond van mijn opa overnemen.<\/p>\n\n\n\n

Zorgvuldig ontwierp ik\nmijn natuurlijke park zoals ik het in mijn hoofd had. Ik kreeg steeds meer\nopdrachten en op een gegeven moment had ik een bedrijf met honderd medewerkers.\nOok nam ik steeds meer aangrenzende grond over, waar jij je boswandelingen\ndoet, tot de huidige omvang van ongeveer tien bij tien kilometer. Meer is er\nniet te koop.<\/p>\n\n\n\n

Met steeds meer\nbewondering had ik naar zijn verhaal geluisterd. Ik vroeg hem of er verschil\nwas tussen dat wat hij met het gebied deed en hoe anderen hun gebieden\nbeheerden.<\/p>\n\n\n\n

Weinig verschil, je\nmoet weten dat het een kostbare aangelegenheid is. Als je naar de werkelijke\nkosten per vierkante kilometer gaat kijken dan schrik je enorm. Gelukkig wordt\ndat door de bevolking hoofdelijk, als een soort gemiddelde, betaald. Als het\nnaar rato zou worden berekend dan zou ik het niet kunnen doen. <\/p>\n\n\n\n

De journalist in mij\nwerd steeds alerter maar ik wilde er niet zonder zijn expliciete toestemming\nover gaan publiceren. Mag ik hierover schrijven? Als je dat wilt heb ik geen\nbezwaar, ik spreek vrijuit maar ik wil het wel eerst lezen.<\/p>\n\n\n\n

Inmiddels was de\nkoffie op en besloot ik om mijn boswandeling voort te zetten. Mark had er alle\nbegrip voor en bovendien moest hij hard aan het werk. Wel wilde hij meteen weer\neen afspraak maken. Dat was het begin van een nieuwe episode in mijn leven, met\neen nieuwe vriendschap.
<\/p>\n\n\n\n

Natuur-lijk.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Op de volgende\nafspraak wilde ik me graag goed voorbereiden. Nu had ik de mogelijkheid om van\neen professional te horen hoe hij dacht over alle maatregelen die door\nregeringen werden genomen. Natuurlijk begreep ik wel dat iedereen zijn eigen\nmening vormt, soms zeer tegengesteld, maar ik had het idee dat Mark zijn mening\nin ieder geval niet door geld liet leiden. Dus dompelde ik mij onder in\nallerlei documenten en verklaringen waarbij ik mij niet aan de indruk kon onttrekken\ndat veel daarvan geschreven was door belanghebbenden. Die belanghebbenden\nkonden zowel voor- als tegenstanders zijn. Na een week ploeteren was ik klaar\nvoor de volgende afspraak.<\/p>\n\n\n\n

Hallo Mark!<\/p>\n\n\n\n

Hoi Frits, je bent\nprecies op tijd voor de koffie \u2026 eh \u2026 cappuccino.<\/p>\n\n\n\n

We volgden dezelfde\nweg naar het terras en Maarten bracht onze drankjes, weer voorzien van\nhetzelfde lekkere hapje. Mark, ik heb de hele week van de vroege morgen tot\nlaat in de avond allerlei verhalen en documenten zitten lezen over de beruchte\nstoffen, natuurgebieden enzovoort. Er zijn veel tegenstellingen, vaak\nbeweringen die lijnrecht tegenover elkaar staan en soms zelfs, voor een leek\nals ik, pertinente onwaarheden. Wat moet ik daarmee? Wat kunnen rechters\ndaarmee?<\/p>\n\n\n\n

Frits, ik zal je wat vertellen,\niets wat misschien wat duidelijkheid schept. Toen ik het hele gebied bij elkaar\nhad, en alles in de loop van de tijd naar mijn idee had uitgewerkt, hoorde ik\ntoevallig van een vriend dat een grote investeerder interesse had in een\nbepaald deel ervan ten behoeve van pretpark en vakantiewoningen. Hij was\ndaarover met de gemeente in overleg om de snelste stappen te kunnen nemen. Dat\nwas nog niet zo lang geleden dus je kent het gebied zoals het nu is.<\/p>\n\n\n\n

Om dit te voorkomen\nheb ik een aantal stappen genomen.<\/p>\n\n\n\n

Als eerste heb ik door\neen aantal natuurvorsers, waaronder ikzelf, laten onderzoeken welke unieke\nflora en fauna zich hier ontwikkeld had. Er bleken meerdere bijzonder zeldzame\nsoorten (zoals blauwgestreepte rooigras) in ontwikkeling te zijn.<\/p>\n\n\n\n

Daarmee was de stap,\nom het tot een beschermd natuurgebied te maken, wel veel werk maar vrij\neenvoudig. Bovendien stelde ik het onmiddellijk open voor het publiek. Daarmee\nwaren de kansen voor de investeerder verkeken.<\/p>\n\n\n\n

Maar ik ken ook\ngebieden die tot natuurgebied zijn verklaard door het aanwezig zijn van een\nzeldzame paddensoort die de eigenaar er zelf had ingezet. Waarschijnlijk lagen\ndie er, na kortere of langere tijd, op hun rug met de pootjes omhoog. <\/p>\n\n\n\n

En er zullen vast veel\nmeer creatieve mogelijkheden zijn om dit te realiseren.<\/p>\n\n\n\n

Ik had ademloos\ngeluisterd. Het was duidelijk dat belangen een hoofdrol speelden in dit spel. Zo\nwerd duidelijk dat, als je de spelregels kende, het relatief gemakkelijk was om\neen zogenaamd natuurgebied te ontwikkelen.<\/p>\n\n\n\n

Mark, ik wil je iets\nvragen. Wat is, volgens jou, een natuurgebied?<\/p>\n\n\n\n

Frits, je komt dicht\nbij de kern van het vraagstuk. Mijns inziens is natuur iets dynamisch. Het\nheeft te maken met allerlei uitdagingen waarop het dynamisch reageert zoals  vulkaan erupties, aardbevingen, tyfoons,\noverstromingen, klimaatveranderingen en beslist niet in de laatste plaats:\nmensen.<\/p>\n\n\n\n

Wat wij als mensen\ndoen, en ik ook met mijn zogenaamd natuurgebied, is het zorgvuldig\nconditioneren van de omgeving en het in stand houden van de bestaande situatie.\nAls het dreigt te veranderen door teveel gras dan halen we grazers binnen, als\nteveel vervelende rupsjes ontstaan spuiten we insecticiden, als de bomen ouder\nworden hakken we ze om en planten nieuwe, als het zand verdwijnt door grasgroei\ndan vinden we dat de uitstoot van stikstof moet verminderen. Dus het aan banden\nleggen van stikstof, koolzuur enzovoort.<\/p>\n\n\n\n

Tegelijkertijd moeten\nwe ons daarbij wel realiseren dat land- en tuinbouwers miljoenen uitgeven aan\ngroeibevorderende middelen zoals bijvoorbeeld kunstmest (stikstof) en CO2\n(koolzuur). Wij cre\u00ebren uitsluitend onze eigen terrariums, een beetje groot,\nmaar niet meer dan dat. Met natuur heeft het niets te maken. Zo zie ik het een\nbeetje.<\/p>\n\n\n\n

Overigens wel een\nleuke hobby, of leuk werk.<\/p>\n\n\n\n

Om nog even terug te komen\nop mijn terrein. Daar heb ik het unieke blauwgestreepte rooigras gevonden maar\nzo\u2019n dertig kilometer verderop heeft men het nu ook, in een ander natuurgebied.\nDe laatste twee jaar groeit en bloeit het zo uitbundig dat men zich ernstige\nzorgen gaat maken omdat dan andere planten het loodje leggen. Men denkt dat te\nkunnen beperken door introductie van het plattraphoentje.<\/p>\n\n\n\n

Dit is familie van het\nwaterhoen maar leeft meer op het land en is dol op blauwgestreept rooigras dat\ndaardoor volkomen platgetrapt en vernield wordt, vandaar de naam. De\ngebruikelijke grazers zijn hiervoor niet geschikt, zij lopen er het liefst met\neen grote boog omheen.<\/p>\n\n\n\n

Zo zie je hoe wij\nomgaan met natuurgebieden.  Natuur-lijk\nof, zoals je het in het Engels zou kunnen zeggen, Nature-like, ofwel net-echt\nmaar niet heus.<\/p>\n\n\n\n

De echte koffie en\ncappuccino waren al lang op en ook het extra hapje was inmiddels verdwenen dus\n—- tijd voor mijn boswandeling.<\/p>\n\n\n\n

Natuur-gebied. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mark zat in zijn\nfavoriet stoel, de koffie en de cappuccino stonden al klaar en ik vond op de\ngebruikelijke wijze weer de weg naar het terras. Hoi Frits, wees welkom. Vandaag\nmaar geen discussie ! Ik ga je gewoon vertellen wat ik van de natuur vind.<\/p>\n\n\n\n

Al duizenden jaren\nzijn er mensen bezig in het natuurlijke milieu. Jagen, graven, bouwen, kappen\nen planten zijn hun favoriete bezigheden. Maar dat heeft wel invloed, en een\nsteeds grotere, op de resterende natuurlijke habitat. Wij cre\u00ebren niet alleen\nplaats voor wat wij natuur noemen maar verwoesten het met evenveel gemak ook weer.<\/p>\n\n\n\n

Om een idee te geven\nwat ik bedoel zal ik een aantal voorbeelden geven.<\/p>\n\n\n\n

Een tijdje geleden, in\nNederland, toen het IJsselmeer nog niet bestond, kreeg iemand het idee om een\nafsluitdijk, De Afsluitdijk, aan te leggen. De gevolgen voor dat ecosysteem waren\nrampzalig. Het zoute water werd geleidelijk aan zoet en het gehele eco-systeem\nwerd daar uitgeroeid.<\/p>\n\n\n\n

De natuur is gewend\naan dynamiek en besloot deze verwoesting aan te pakken met een nieuwe, frisse\neco-aanpak.<\/p>\n\n\n\n

Maar dat was nog niet\ngenoeg. Ons poldermodel besloot om delen daarvan toch een andere bestemming te\ngeven en gaf opdracht om een aantal delen in te polderen.<\/p>\n\n\n\n

Weer werd een goed en\nuitgebalanceerd, door de natuur ontwikkeld, eco-systeem volledig onderuit\ngehaald.<\/p>\n\n\n\n

Maar de natuur, gewend\naan dit soort tegenslagen, weet altijd weer een oplossing te vinden en de\nontstane gebieden leveren nu een overvloed aan voedsel op.<\/p>\n\n\n\n

Sommige delen daarvan,\nal twee keer volledig onderuit gehaald, pasten niet in het commerci\u00eble en\neconomische plaatje. De oplossing lag voor de hand. Ze werden uitgeroepen tot\nnatuurgebied.<\/p>\n\n\n\n

Maar de natuur moest\nzich wel aan onze regels houden. Op bepaalde plaatsen mocht het bos zich\nontwikkelen en op andere plaatsen was gepland dat zich daar gras zou bevinden. Ook\nde dieren moeten zich aan die regels houden en de populatie wordt daarom strikt\nin de hand gehouden.<\/p>\n\n\n\n

Ja, het kost heel wat\nmoeite, polderen en plannen om een natuurgebied zodanig te ontwikkelen dat het\neen \u201cecht\u201d natuur-gebied wordt. Het vreemde is natuurlijk dat de natuur zelf\ndaar geen moeite mee lijkt te hebben terwijl wij ons uit de naad werken en\nregelen. Dit soort perverse ontwikkelingen waarbij we de natuur volledig en\ndestructief vernietigen doen wij met de regelmaat van de klok.<\/p>\n\n\n\n

Inpolderingen en\ndaarna weer ontpolderingen in Zeeland. Droogleggingen, vroeger, vooral in het\nwesten. Afsluitingen van zeearmen in Zeeland die ook weer resulteren in een\ntotale vernietiging van het bestaande eco-systeem. Het aanleggen van de maasvlakte\nen het daarmee begraven van het hele bestaande eco-systeem. Het cre\u00ebren van de\nzandmotor voor het \u201cop natuurlijke wijze\u201d versterken van de kust. Daarmee het\nbegraven van de bestaande flora en fauna.<\/p>\n\n\n\n

Ja, de natuur heeft het moeilijk in ons land maar niet door het beetje extra voedsel voor plant en dier. Het gepolder, door ons, vormt een echte bedreiging voor de natuur, maar, wij als mens, hebben nog veel effectievere bedreigingen ter beschikking. Dat de volgende keer.<\/p>\n\n\n\n

Echter, wat we ook doen of laten, de natuur is ons altijd de baas. We hebben geen keus. Er is geen ontkomen aan.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Natuur in Balans.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zoals gebruikelijk maakte\nik mijn boswandeling.   Er begon zich\niets te ontwikkelen.   Voorheen ging ik\ngewoon wandelen en keek naar het groen van de begroeiing, het gedrag van\nallerlei dieren en insecten en genoot ik vooral van de natuurlijke rust.<\/p>\n\n\n\n

Nu keek ik met een andere\nblik.   Naar de ontwikkelingen van de\nnatuur en naar het gedrag van ons, mensen, die uit alle macht proberen om de\nnatuur zo \u201cnatuurlijk\u201d mogelijk te maken ofwel de natuur zoveel mogelijk te\nlaten voldoen aan ons beeld.<\/p>\n\n\n\n

Vrachtwagens reden door\nhet natuurgebied, leeg er naar toe, vol weer terug, stapels hout in de\nlaadbakken.   Omdat ik benieuwd begon te\nworden naar de perceptie van de chauffeurs over hun werkzaamheden, hield ik er\naf en toe een aan en vroeg dan wat ze deden en waarom.<\/p>\n\n\n\n

Steevast kwam dan het\nantwoord dat het nodig was om de natuur in stand te houden.   Ongebreidelde bomengroei zou de ondergang van\nhet natuurgebied betekenen.   Daarom\nmoest er selectief gekapt worden om de natuur de mogelijkheid te geven zich te\nherstellen van de te dichte begroeiing. <\/p>\n\n\n\n

Diezelfde vragen stelde ik\nook aan de bosarbeiders en kreeg eensluidende antwoorden.   Bij een beetje doorvragen kreeg ik ook\nuitleg.   Zie je die boom?   Over een paar jaar is die dood en daarna kan\ndie gaan omvallen!  \nLevensgevaarlijk!   Dus kappen nu\nhet nog veilig kan.   Zie je die andere\nboom?   Daarbij lijkt het alsof de stam\nin twee\u00ebn gesplitst is en met twee stammen naast elkaar verder gaat!   Het risico van scheuren is levensgroot\naanwezig.   Daar moet echt iets aan\ngebeuren!<\/p>\n\n\n\n

Weer verderop kwam ik op\nzanderig terrein en zag ik een heleboel jonge kinderen allerlei takken oprapen\nen uit de grond trekken.   Natuurlijk\nvroeg ik ook aan hen wat zij aan het doen waren.   Het bleek een groep kinderen te zijn die les\nkregen in het onderhouden van de natuur.  \nDe takken die zij uit de grond trokken bleken jonge bomen te zijn en die\nmochten, voor een goed natuur onderhoud, daar niet groeien. Daar hoorden zij\nniet!   Als ze dat lieten gaan zou het de\nondergang van het natuurgebied betekenen.  \nOok het mos moesten ze losharken en verwijderen.<\/p>\n\n\n\n

Gelukkig kwam ik ook een\ngroep natuurbeschermers tegen en kwam met hen in gesprek.   Op de vraag hoe zij het hier vonden kwam het\nantwoord dat ze blij waren dat het natuurgebied zo goed onderhouden werd.   Zij gaven rondleidingen en waren ook blij\nmet de bomenkap zodat zij met de mensen, voor wie zij rondleidingen verzorgden,\nniet onnodig risico liepen.   Wel waren\nzij het niet eens met het beleid met betrekking tot herten en ander wild.   Dat was ronduit gemeen!   Al die dieren zomaar doodschieten!   Hoe het dan wel moest was niet duidelijk,\ndaarover waren de meningen verdeeld.<\/p>\n\n\n\n

Ik liep weer verder, in\ngepeins verzonken, piekerend over wat ik allemaal gehoord had.   Opeens gebeurde er iets bijzonders.   Ik hoorde een stem!   Verbaasd keek ik rond.   Niemand te zien!   Toen, weer die stem!   Ik keek nog eens goed rond en toen zag ik\nhet!   Een klein roodborstje op een tak\nsprak mij aan!<\/p>\n\n\n\n

Verbaasd keek ik naar het\nkleine vogeltje.   Onbegrijpelijk dat\nzoiets gebeurt.   Dat kan toch niet!   Zoiets gebeurt alleen in sprookjes!<\/p>\n\n\n\n

Het roodborstje keek mij\nindringend aan.   Ik zal je iets\nvertellen.<\/p>\n\n\n\n

Je loopt nu rond en je\nvraagt je af wat er eigenlijk op deze aarde gebeurt.   Enorme klimaat discussies.   Vergroenen van Europa.   En wie zal dat betalen.   Kom mee en ik laat zien wat er gebeurt.<\/p>\n\n\n\n

Voordat ik helemaal van\nverbazing bijgekomen was vloog het roodborstje op.   Volg mij!  \nIk volgde.   Een eindje verder\nging het weer op een tak zitten en zei: kijk naar rechts.   Ik draaide mijn hoofd naar rechts en zag het\ngebruikelijke bosgebied.   Op aanwijzing\nvan het roodborstje zag ik een vlaamse gaai.  \nKijk goed naar deze vogel.  In\nzijn snavel had hij iets \u2026.. een eikel!  \nHij keek zorgvuldig rond of niemand hem zag en toen stopte hij het op\neen speciaal plekje in de grond.<\/p>\n\n\n\n

Ineens werd het mij weer\nvolkomen duidelijk.   De natuur voorziet\nin alles.   Ook in de aanplant van\nbomen.   Ook in het opruimen van dood hout.   Ook in het recyclen van allerlei\nstoffen.   Wij denken dat wij de natuur\nkunnen verbeteren!   Maar alles is er\nal.   Die miljarden bomen die zouden\nmoeten worden geplant voor de vergroening van de Europese Unie worden al in\nveel grotere aantallen beschikbaar gesteld door de natuur, gratis en voor\nniets, zonder extra inspanning.<\/p>\n\n\n\n

Alles in mij werd\nwarm.   Wij hoeven alleen maar de\nuitgestoken helpende hand van de natuur aan te pakken en te stoppen met het\nverwoesten van het ecologische systeem uit winstbejag.<\/p>\n\n\n\n

Ik besloot om me aan te sluiten bij de werkers van de natuur.   Het roodborstje kwetterde naar mij.   Ik staarde nog eenmaal naar het grootse park en vroeg me af of dit werkelijkheid was of dat ik op het bankje gedroomd had.   In ieder geval bleef de warmte in mij.
<\/p>\n\n\n\n

Natuur in Balans II.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het vraagstuk van de\nbalans liet mij niet los.   Ik keek naar boven,\nnaar de zon en herinnerde mij dat ook de zon perioden van intense en minder\nintense straling had, dat konden geologen duidelijk zien in de aardlagen.<\/p>\n\n\n\n

De gevolgen waren\nduidelijk, koude en warme perioden wisselden elkaar af.   Geen mens, dier of plant die daaraan iets\nkon veranderen.<\/p>\n\n\n\n

Ook wist de aarde zelf een\nbehoorlijk steentje te kunnen bijdragen aan de verstoring van de balans door\nbijvoorbeeld eens een aantal vulkaan erupties in scene te zetten.   Gevolgen daarvan waren indrukwekkende koude\nperiodes die de eco-processen behoorlijk verstoorden.<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast waren er ook\nlange perioden van extreme warmte en vochtigheid waarvoor de Europese Unie erg\ndankbaar zou zijn want zij veroorzaakten een enorme plantengroei die ons nu nog\nin de vorm van steenkool en gas en olie tot grote welvaart bracht.   Die plantengroei stimuleren is een van hun\nbelangrijke doelen.   Hun dankbaarheid\nzou dan ook geen grenzen moeten kennen omdat die plantengroei enorm wordt\/werd gestimuleerd\ndoor de CO2 toename.<\/p>\n\n\n\n

Maar, hoe zit het nu met\ndie balans ??    Bestaat er een balans of\nis het slechts een uitvinding van een aantal geleerde mensen, een soort wensen\npakket waar de natuur aan zou moeten voldoen ?  \nHoe zijn die wensen dan ontstaan, waarop zijn ze gebaseerd, waarom zou\ndat zo moeten zijn ?   Het lijkt erop,\nals je de geschiedenis mag geloven, dat de aarde allesbehalve stabiel is.<\/p>\n\n\n\n

Van al die tegenstrijdige\noorzaken en gevolgen begon ik een beetje moe te worden en besloot om een pauze\nin te lassen en een boswandeling te maken.   Hierdoor zou ik mijn gedachten even wat rust\nkunnen geven, een beetje uitwaaien, wat alternatieve indrukken opdoen.   Ook mijn maag begon een beetje te knorren.<\/p>\n\n\n\n

Het was fris, winderig en\ner lagen plassen van de regen die vanmorgen gevallen was.   Ik moest opletten met lopen want ik wilde\nmijn schoenen wel zo droog mogelijk houden.  \nHet weiland, waar ik vorige week les gehad had in het blauwgestreept\nrooigras, lag er fris en fruitig bij.  \nDaar ging ik in ieder geval niet lopen.<\/p>\n\n\n\n

Verderop liepen enkele schapen\nen vlakbij het hek een paar van die grote runderen.   Ik stopte even en keek er aandachtig\nnaar.   Ze gunden mij geen blik waardig\nmaar gingen ongestoord door met het maaien van het gras, vervolgens verpulveren\nen nog eens verpulveren in de enorme ketel waarmee ze uitgerust waren.<\/p>\n\n\n\n

Ineens, zonder enige\nwaarschuwing vooraf, het geluid van de creatieve ontsnapping van uitlaatgassen\ndie nu eenmaal bij dat soort processen ontstaan.   Vroeger heb ik weleens gehoord dat die\ngassen behoorlijk brandbaar zijn, zou dat geen alternatief kunnen zijn voor het\nGroningse aardgas (Hi).<\/p>\n\n\n\n

Het rund zelf leek zich\nvan geen kwaad bewust.   En, ja hoor,\neven later, met veel gekletter, kwamen ook de bijbehorende, min of meer vaste,\nbestanddelen in grote hoeveelheden naar beneden.   Dat was dus het gras van een tijdje geleden.<\/p>\n\n\n\n

Ik keek aandachtig.   Langzamerhand vormde zich een beeld bij\nmij.   Het klopte !   Het werd mij steeds duidelijker.   De natuur IS in balans.   Zelfs wij horen daarbij.   Wij zijn weer een fase in de ontwikkeling\nvan de natuur.   Wij bepalen, door ons\ngedrag, zelf hoe lang deze fase, deze cyclus, voor ons duurt.   De natuur IS volledig in balans.<\/p>\n\n\n\n

Enthousiast liep ik door\nnaar huis.   Er was weer voldoende stof\ntot nadenken en om te schrijven.   De\nnatuur is perfect.   Als de balans een beetje naar links gaat zorgt\nde natuur zelf dat rechts wordt aangevuld.  \nEn gaat de balans naar rechts dan komt er links een beetje bij.   Zo gaat het alsmaar door.<\/p>\n\n\n\n

Nu terug naar de actuele\nsituatie.   Ook daar is de balans\nvolledig aanwezig.   Laten we beginnen\nbij het voedsel zoals het gras !   Dat\nwordt bijvoorbeeld gegeten door de runderen.  \nVervolgens verteerd en weer uitgescheiden.   Dit wordt weer gebruikt door het gras om\nverder te groeien.   Dit gaat al eeuwen\nzo, volledig in balans.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld verandert totaal\nmet het gebruik, door ons, van alternatieve energiebronnen, olie, gas en\nsteenkool.   Hierdoor wordt een enorme\nhoeveelheid, in de grond opgeslagen, koolzuur en nitraten, extra in het milieu\nverspreid.<\/p>\n\n\n\n

Precies dat is de oorzaak van\nde enorme toename van koolzuur en stikstof.  \nHet ontwikkelen en gebruik van fossiele brandstoffen brengt een enorm\narsenaal, dat miljoenen jaren is opgespaard, naar de oppervlakte.   Deze onvoorstelbaar snelle ontwikkeling veroorzaakt\nuiteindelijk de balans activiteiten van de natuur om het weer te corrigeren.<\/p>\n\n\n\n

Dus: fossiele brandstoffen zijn mogelijk DE GROOTSTE veroorzakers van de huidige situatie.   Niet het boerenbedrijf dat werkt met de balanscyclus.   Niet de huizenbouw.   Nee, fossiel gebruik.<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast: fossielvrij garandeert geenszins dat er geen klimaatverandering komt.   Integendeel, het kan zelfs hiervan ook weer een oorzaak zijn !   Niemand die daarover zekerheid kan geven.   Een flinke vulkaanuitbarsting of veel branden of vermindering van zoninstraling of het inslaan van een voldoende grote meteoor kan dit ook veroorzaken.   De verborgen agenda van de natuur kan veel verrassingen inhouden.   Geen enkele van de eminente wetenschappers kan daar inzicht in geven.<\/p>\n\n\n\n

Wij moeten werken om in\ndie gevallen zo goed mogelijk te kunnen overleven. Om nieuwe ijstijden, klein\nof groot of extreem warme periodes, aan te kunnen.   We zijn, als mensheid, daartoe in staat en\ntoegerust.   Mits we samenwerken en niet\nelkaar voortdurend tegenwerken.    <\/p>\n\n\n

<\/p>\n\n\n

Natuur-like.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het is inmiddels twee weken geleden dat ik mijn laatste boswandeling heb gemaakt en ik krijg weer behoefte aan wat frisse lucht. Ik trek mijn wandelschoenen aan, een warme jas, het is een beetje fris, en ga er op uit.<\/p>\n\n\n\n

Eerst het bekende bosgebied en daarna \u2026\u2026 wat is dat ?   Op de weide zie ik tot mijn verbazing een vrachtwagen en een aantal mensen die met kruiwagens heen en weer rijden. En \u2026.. zowaar, ook Mark galoppeert heen en weer, zonder ook maar een moment te kijken waar hij zijn voeten neerzet.<\/p>\n\n\n\n

Wat een verschil met\neen aantal weken geleden !<\/p>\n\n\n\n

Hallo Mark !   Verbaast kijkt hij op.   Hoi Frits.   Ja, het ziet er nu een beetje anders uit. Ik klim over het hek en \u2026.. galoppeer (!) \u2026.. enthousiast naar hem toe.   Wat zijn jullie hier aan het doen ?   Al het blauwgestreept rooigras wordt op die manier vernield !<\/p>\n\n\n\n

Mark lacht, een beetje\ntriest, en begint te vertellen over zijn volgende ontdekking.   Dat gras leek eerst zo mooi en uniek maar\nnet zoals in het natuurgebied verderop was het hier in werkelijkheid ook aan\nhet woekeren.<\/p>\n\n\n\n

Eerst leek het zeldzaam maar bij verder onderzoek ben ik echt geschrokken, veel uitbreidingen, echt veel !   Nu moeten we hier ook actie nemen omdat het anders ten koste gaat van het andere gras en dan hebben de runderen hier niet genoeg te eten. Dus, na deze grote schoonmaak, zullen we hier ook de plattrappertjes gaan inzetten om de zaak een beetje te beheersen.<\/p>\n\n\n\n

Maar Frits, ik ben\nbijna klaar, heb je straks weer zin in cappuccino ?<\/p>\n\n\n\n

In mijn kennissenkring weet iedereen dat als er cappuccino gezegd wordt dat ik dan alles opzij zet om daarvan te genieten dus ik zei meteen ja. Eerst nog een klein rondje en daarna \u2026 smullen !<\/p>\n\n\n\n

Het duurde niet lang\nen na de gebruikelijke wandeling zaten we al gauw in de comfortabele stoelen\nmet ons drankje en het daarbij behorende hapje.<\/p>\n\n\n\n

Frits begon te vertellen over de andere bedreigingen van de natuur; de chemie. Veel producten die door de chemie gemaakt worden kunnen uiteindelijk rampzalig zijn voor de natuur en daarmee ook voor ons.<\/p>\n\n\n\n

In de natuur komen\nmicro-organismen met stoffen in aanraking waar zij niet tegen kunnen.   Door de evolutie, een aantal keren\nreproductie, blijken zij daar geleidelijk aan beter bestand tegen te zijn.   Dit gebeurt bijvoorbeeld ook met ziekten\nwaartegen antibiotica gebruikt worden.<\/p>\n\n\n\n

Uiteindelijk kunnen\ndie micro-organismen daartegen ook een resistentie ontwikkelen en dat is dan\npech voor diegene die deze ziekte krijgt.<\/p>\n\n\n\n

De chemicali\u00ebn die wij\nontwikkelen, zoals bestrijdingsmiddelen, kunnen bij ons mensen, schade\nveroorzaken in het DNA.   Het kan zijn\ndat het in de eerste generatie nog niet merkbaar is maar bij volgende\ngeneraties steeds dramatischer effecten heeft.  \nDaarmee belasten we dus onze kinderen, kleinkinderen etc. en het zou\nkunnen leiden tot uitsterven van mensen met een specifiek, daarvoor gevoelig,\nDNA terwijl mensen met andere DNA\u2019s daar geleidelijk weerstand tegen opbouwen.<\/p>\n\n\n\n

Dit geldt niet alleen voor bestrijdingsmiddelen maar ook voor allerlei chemische preparaten, vitamines, tabletten, medicijnen enz. Maar ook voor allerlei kunststoffen waarvan wij de lange-termijn effecten, nog, niet kennen zoals PFAS.<\/p>\n\n\n\n

Ja, dat is ook\nevolutie.<\/p>\n\n\n\n

Hoe lang wij, mensen,\nop deze aarde kunnen bestaan, daar hebben wij geen idee van.   We kunnen dit zowel positief als negatief\nbe\u00efnvloeden.   Wel weten we dat we in de\nnatuurlijke omgeving ontstaan en uitgegroeid zijn en daardoor bijna volledig\nbestand tegen natuurlijke dreigingen.  \nNu zijn we de natuur geleidelijk aan het vervangen zijn door een\nkunstmatige waarbij we geen idee hebben van gevolgen op de lange termijn. <\/p>\n\n\n\n

Uiteindelijk heeft\ntoch de natuur het laatste woord en de langste adem.<\/p>\n\n\n\n

Hiermee eindigt dit verhaal.<\/p>\n\n\n\n

Ieder kan ermee doen\nwat wenselijk is.<\/p>\n\n\n\n

Toch hoop ik dat diegenen\ndie dit lezen ook respectvol met de natuur zullen omgaan en schade of\nvervuiling daarvan tot een minimum zullen beperken.<\/p>\n\n\n\n

Wij hebben ook het\ngeluk van onszelf, onze kinderen en kleinkinderen voor een groot deel zelf in\nde hand.<\/p>\n\n\n\n

Bedankt en tot het\nvolgende verhaal.<\/p>\n\n\n\n

Met Mark zal ik nog veel te bespreken hebben.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

<\/p>\n\n\n

Epiloog.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Met Mark heb ik nog vaak over dit onderwerp gesproken en ook veel geleerd.<\/p>\n\n\n\n

Het waarom van alle inderhaast bedachte maatregelen, vaststelling van de limietwaarden van de koolzuur en stikstof uitstoot en de paniekreacties van alle partijen inclusief de politiek en de rechtelijke macht.
Volgens Mark was dit de waanzin van de dag.
De natuur gaat haar eigen gang, onafhankelijk van de (re)acties van de mensheid.<\/p>\n\n\n\n

Dat natuurlijke verloop zal in een aantal gevallen zeer prettig zijn, zoals wij dat ervaren, maar in andere gevallen hoogst onprettig, denk aan aardbevingen, vulkaan uitbarstingen, ijstijden, extreme hittegolven enzovoort.<\/p>\n\n\n\n

Wij zijn uitgerust met de mogelijkheden en de capaciteit om met deze zaken om te gaan.
In feite kunnen wij, als mensheid, overal (over)leven, of het nu gaat over extreme koude, denk aan eskimo\u2019s, of extreme hitte, stammen in en rond de sahara, en natuurlijk onze laatste \u201cveroveringen\u201d in de ruimte.<\/p>\n\n\n\n

Maar wij moeten zorgvuldiger met onze natuur omgaan !
Niet alleen met de atmosfeer maar ook alles wat zich onder onze voeten bevindt en waar menige politicus naar weigert te kijken (geld en macht!).<\/p>\n\n\n\n

Het is van essentieel belang om zorg te dragen voor onze persoonlijke hygi\u00ebne !<\/p>\n\n\n\n

Daarmee bedoel ik het in stand houden van onze eigen capaciteiten en ons lichaam niet vergiftigen met allerlei stoffen die, op korte of lange termijn, een bedreiging vormen voor onze gezondheid, vitaliteit en DNA, daardoor ook de kansen voor overleven verkleinen van onze (klein)kinderen.<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast zijn er ook andere factoren die belangrijk zijn.<\/p>\n\n\n\n

Op dit moment kijken we sterk naar uitstoot en dergelijke maar we moeten onze oordelen veel meer laten leiden door mondiale en geologische structuren.<\/p>\n\n\n\n

Daarbij zal het duidelijk zijn dat in een rots- en bergachtig gebied er geen noemenswaardige uitstoot zal zijn en er ook weinig verandering te verwachten is. Uitstoot eisen aan dit gebied stellen is zinloos.<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast, in een geologisch gebied dat gedomineerd wordt door rivieren en goed bewoonbaar achterland zullen haven, industrie en transport faciliteiten al snel domineren.
Met toename van de bevolking is dit onvermijdelijk.
Soortgelijke redeneringen gelden ook voor landbouw en veeteelt gebieden.
Het eenzijdig opleggen van uitstoot eisen aan een beperkte regio is nonsens.<\/p>\n\n\n\n

De ene regio heeft per definitie, door geologische en daardoor bevolkingsoorzaken, een hogere uitstoot dan een andere.
Dus: mondiaal moet dat bekeken worden, niet elke regio toetsen aan het \u201cveronderstelde en onbewezen\u201d wenselijke.<\/p>\n\n\n\n

Laten we samen genieten van de wonderen van een schone wereld waar ook onze kinderen een fijn leven kunnen hebben.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Voorwoord Misschien denkt de oplettende lezer straks iets te herkennen maar ik moet heel stellig zijn, dit verhaal beschrijft een fictie, het is niet en was niet de werkelijkheid. Ook gelijkenissen met personen, situaties en organisaties zijn beslist toevallig. Dat wat hierna beschreven is komt nagenoeg uitsluitend voort uit de fantasie van de schrijver. Bijzonder […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-56","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/56","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=56"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/56\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":383,"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/56\/revisions\/383"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jacquesruiter.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=56"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}